انبار داده

امروزه تشکلات سازمانی با مشکلات پیچیده‌ی رو به رشدی در زمینه‌ی مدیریت و حل مشکلات‌شان جهت دستیابی به اهداف عملیاتی خود روبرو می‌شوند. این موقعیت‌ها، کارمندان این سازمانها را بر آن می‌دارد تا از ابزاری تحلیلی استفاده کنند که آنها را در تصمیمات‌شان، بهتر پشتیبانی خواهد کرد. سیستم‌های پشتیبانی تصمیم ، در سطوح مختلف سازمانی برای ارزیابی اطلاعات استراتژیکی به مدیران کمک می‌کنند. این سیستم‌ها، داده‌های بسیار وسیعی را گرد آورده، و آنها را به قالبی تبدیل می‌کنند که می‌توان از آنها برای تحلیل رفتارهای سازمانی استفاده کرد.

از اوایل دهه‌ی نــــــود، انبارهای داده توسعه یافته و به‌عنوان جزء جدایی‌ناپذیر سیستم‌های پیشرفته‌ی پشتیبانی تصمیم گسترش یافته‌اند. یک انبار داده، زیرساختی را فراهم می‌آورد که کاربران را قادر می‌سازد برای پرسش‌های دشوار و پیچیده، پاسخ‌های دقیق و مؤثر به دست آورند. برای دستیابی و تحلیل داده‌های موجود در انبارهای داده، ابزار و سیستم‌های مختلفی را می‌توان به کار برد.

به‌عنوان مثال، سیستم‌های پردازش تحلیلی آنلاین به کاربران اجازه می‌دهند تا جستجوهای تعاملی داشته و خودبه¬خود انبوهی از اطلاعات موجود در انبار داده را جمع‌آوری کنند. بدین ترتیب، کاربران تصمیم‌گیرنده می‌توانند به راحتی به اطلاعات مورد نیاز دست یافته و آنها را در سطوح گوناگون به تفصیل بررسی کنند. با این حال، سیستم‌های انبار داده رایج نسبت به سه وجه که برای کاربران تصمیم‌گیرنده از اهمیت برخوردارند، بی‌توجه هستند. اولین مورد، مربوط به پشتیبانی ِانواع پیچیده‌ی ساختارهای سلسله مراتبی است.

سیستم‌های رایج فقط ساختارهای سلسله مراتبی ساده را می‌پذیرند، به ‌ویژه ساختارهایی که در آنها روابط میان نمونه‌ها را می‌توان همچون درختی متعادل به نمایش گذاشت. به‌عنوان مثال می‌توان به ساختار سلسله مراتبی استان- شهر- فروشگاه اشاره کرد، که در آن وجود یک فروشگاه وابسته به وجود یک شهر، و به ترتیب، وابسته به وجود یک استان است. اگرچه، در بسیاری از موقعیت‌های واقعی، ساختارهای سلسله‌مراتبی با گرافها و ساختارهای درختی نامتقارن مطابقت دارند. برای مثال، بسته به اینکه آیا مشتری یک شخص باشد یا یک شرکت، ممکن است لازم باشد ساختارهای سلسله مراتبی متفاوتی در نظر گرفته شود و این ساختارهای سلسله مراتبی ممکن است سطوح چندی را به اشتراک بگذارند.

مورد دوم که توسط سیستم‌های رایج پشتیبانی نمی‌شود، مربوط به گنجایش داده‌ی فضایی است. در بسیاری از مواقع، نمایش داده به صورت فضایی (به طور مثال، روی یک نقشه) می‌توانست به آشکار شدن الگوهایی کمک کند، که پی بردن به آنها از طرق دیگر مشکل است. برای نمونه، نمایش موقعیت‌های مشتریان بر روی نقشه این امکان را در اختیار کاربران قرار می‌دهد تا به این نکته پی ببرند که بیشتر مشتریان، محصولات را الزاماً از فروشگاه‌های نزدیک خریداری نمی‌کنند.

سومین مورد مربوط به گنجایش داده‌ی زمان محور (یا متغیر در زمان) است. سیستم‌های رایج انبار داده، این اجازه را به شخص می‌دهند تا پیوسته از سیر تکاملیِ زمانی در وجوه سازمانی تحت بررسی (یعنی، اندازه‌ها) مطلع باشند، نظیر میزان فروش و تعداد اقلام موجود در لیست اموال. با این وجود، ثبت داده‌های گذشته برای دیگر عناصر موجود در انبار داده (یعنی ابعاد و سلسله‌مراتب) برای بهتر برقرار نمودن روابط علت و معلولی ضروری است. به عنوان مثال، ثبت تغییرات اجزاء تشکیل دهنده محصولات ممکن است به یک شخص در تحلیل این مسئله که آیا این تغییرات بر فروش تأثیرگذار بوده‌اند یا خیر، کمک کند.

انبار داده

سیستم‌های انبارداده‌ی خاص بسیار پیچیده هستند، و بسط و توسعه‌ی آنها دشوار و هزینه‌بر است. گروه‌های توسعه‌دهنده‌ی انبار داده باید دریابند که چه اطلاعات و چه نوع آنالیزی برای پشتیبانی فرآیند تصمیم‌گیری، مورد نیازِ کاربران است. بدین منظور، لازم است الگویی تهیه شود تا ایجاد ارتباط میان کاربران و طراحان انبار داده را تسهیل نماید. به علاوه، برای اطمینان از توسعه موفقیت‌آمیز انبار داده، باید از شیوه‌ی مناسبی پیروی نمود.